srčani šumovi

srčani šumovi, auskultacijski i fonokardiografski fenomeni dužeg trajanja, izazvani nizom vibracija raznih amplituda i frekvencija. Za nastanak srčanih šumova mora biti ispunjen barem jedan od dvaju uvjeta: povećana brzina strujanja krvi i postojanje suženja (može biti i relativno). Nema jedinstvena tumačenja nastanka srčanih šumova: važnu ulogu ima turbulentno gibanje iza stenoze i fluktuirajući valovi (paralelni virovi) koji uzrokuju vibracije okolne krvi i okolnih srčanih stijenki. Prema kliničkom značenju srčani šumovi mogu biti akcidentalni ili „nedužni" (koji predstavljaju samo naglašene fiziološke fenomene), funkcijski (koji su uvjetovani ekstrakardijalno: anemija, tireotoksikoza, hiperkinetska cirkulacija) i organski (posljedica organskih promjena srca). U odnosu na fazu srčanog ciklusa u kojoj nastaju, srčani šumovi se dijele na sistoličke, dijastoličke i kontinuirane. Prema trajanju dijele se na holosistoličke (tijekom čitave sistole), protosistoličke, mezosistoličke i telesistoličke te protodijastoličke, mezodijastoličke i presistoličke šumove. Prema hemodinamskom zbivanju sistolički šumovi se dijele na ejekcijske (nastaju pri istiskivanju krvi u velike žile, npr. kod subvalvulne, valvulne i supravalvulne stenoze aorte ili plućne arterije) i regurgitacijske nastaju zbog vraćanja krvi kroz atrioventrikulske zaliske (mitralna i trikuspidna regurgitacija). Dijastolički regurgitacijski šumovi nastaju zbog nedovoljna zatvaranja semilunarnih zalistaka aorte (insuficijencija aortnog zaliska) i plućne arterije (insuficijencija pulmonalnog zaliska), ili zbog otežanog ili povećanog protoka kroz atrioventrikulska ušća (mitralna stenoza). Kontinuirani šumovi traju bez prekida kroz sistolu i dijastolu i nastaju kod postojanja spoja između dvaju odsjeka krvnog optoka među kojima postoji gradijent tlaka u sistoli i dijastoli. Primjer: perzistentni arteriozni duktus, venski šum (huk) na vratu.